Over 'Inner Space, Trance of Thought', voor het Nieuw Trombone Collectief

"Ten slotte speelde het Nieuw Trombone Collectief een rijkgeschakeerd octet van de  jonge Nederlander Ruud van Eeten, Inner Space, trance of  thought, een prachtige compositie over het ontstaan van een gedachte"
Het Parool

In particular a commission from Ruud van Eeten, Inner Space - Trance of Thought, is a fascinating examination of the birth of an idea, its dissemination and eventual acceptance as truth. Its opening chattering, rhythmic, chordal background underpins long lyrical lines displaying impressively tight ensemble and controlled sostenuto by the New Trombone Collective. This piece caught my attention for the genuinely innovative way it combines largely consonant musical language with contrapuntal merging of its melodic material. A long, introspective central section introduces some fine solo playing before working through to the original ideas.
Dudley Bright, London Symphony Orchestra

Ruud van Eeten's "Inner Space - trance of thought" is a piece of real music. There are not so many pieces of real beauty in the contemporary trombone ensemble repertoire like this one.
Ivaylo Hristov, Bass Trombonist Sofia Philharmonic Orchestra

Over 'Punctus Einz', voor saxofoon kwartet

'Clearly, and especially for saxophonists, he is a man to watch.'
'....and written with an awareness of how to get the best from a saxophone quartet....’
'....it doesn’t outstay its welcome, and can be recommended for social playing, or as an attractive short constituent item on a recital programme.'
Clarinet and Saxophone, winter 2006, John Robert Brown

Over 'Marianne', compositie voor het 'Egidius-Kwartet' en het 'Prinse-Kwartet'

'In Marianne bezingt Celan zowel de liefde als de dood. Hij doet dat in beelden die verwijzen naar de natuur, met wilde herfststormen, maar ook naar een onmatige slemppartij. De beelden spreken gevoelens aan die moeilijk met elkaar in overeenstemming te brengen zijn. Dat had Van Eeten in zijn muziek tot uitdrukking weten te brengen. Ontroerende lyriek en tederheid gingen hand in hand met bittere weeklachten en briesende, wervelende passages. Soms kwam de muziek even tot rust, maar al heel snel raasden wilde vlagen weer op uit de partituur, aangewakkerd door Van Eetens bevlogen dirigeren.'
Brabants Dagblad